Nazwa naszego sklepu odnosi się do rewolucyjnego w obyczajowości i modzie stylu, który stanowi początek mody Vintage (obejmującej okres od lat 20-tych do 90-tych XX wieku). Flapper był nie tyle rewolucją w modzie, co przede wszystkim rewolucją w obyczajowości, która pociągneła za sobą zmiany w wyglądzie kobiet.
W latch 20-tych Flappers wyznaczają nowe ramy zachowania kobiety: prowadzenie samochodu, przesiadywanie w nocnych klubach, słuchanie jazzu, picie, palenie, używanie kokainy oraz swobodne zachowania seksualne. Normą zachodniej kobiety staje się również wyrazisty makijaż – wyzwolone panie przed wyjściem z domu obowiązkowo pudrują się, usta podkreślają karminową szminką i obrysowują oczy czarną kredką (co do tej pory tolerowane było jedynie wśród aktorek i prostytutek).
Termin ‘flapper’ po raz pierwszy pojawił się w Europie na łamach brytyjskiego magazynu Sport Illustrated, ukazującego kobietę z rozłożonymi nogami, co mogło odnosić się do podlotka, ptaka trzepoczącego (ang. flapping) skrzydłami podczas nauki latania. Jednak po wojnie słowo to nabiera nowego znaczenia. Nie każdy podlotek jest flapper, może nim być tylko dziewczyna przeciwstawiająca się tradycyjnym strojom i wzorcom kobiecości, gardząca tym, co do tej pory uznawane było za ‘poprawne zachowanie’. We Francji ten typ kobiety nazwano garconne, w Polsce przyjęła się nazwa chłopczycy.
Flappers całkowicie wyzwalają się z odniesień do mody XIX-wiecznej. Oznacza to zrzucenie długich, zapiętych pod brodę sukien, rezygnację z gorsetu i majtek do kolan na rzecz biustonoszy i pasa do pończoch. Charakterystycznym elementem kobiecego ubioru staje się prosta suknia tunika z dekoltem i bez rękawów, sięgająca nieco poniżej kolan. Talia zostaje nieznacznie obniżona, a około roku 1925 jest już usytuowana na samych biodrach – wtedy w modę wchodzi krótka spódniczka całkowicie odmieniająca kobiecą sylwetkę. Wraz z odkryciem kobiecych nóg zmienia się też fason obuwia: królują mocno wycięte pantofle na wysokim obcasie. Modne panie ścinają długie dotąd włosy na boba. Gładka, krótka fryzura a la garconne umożliwia noszenie głębokich kapeluszy, nasuniętych aż na oczy i ciasno opinających głowę.
Sylwetka kobiety flapper jest bardzo chłopięca. Ideałem są kształty nastolatki, z wąskimi biodrami i małymi piersiami, i do takiego ideału dążą kobiety lat 20-stych, posuwając się nawet do bandażowania swoich piersi, aby jeszcze bardziej spłaszczyć ich widoczny kształt.
Projektantką, której przypisuje się największe zasługi w lansowaniu stylu flapper jest Coco Chanel. Śliczna, bystra, oczytana w wieku 23 lat ścina włosy i postanawia już nigdy więcej nie zależeć od mężczyzn. „Żaden facet nie potrafi ubrać kobiety, bo w głębi duszy nią gardzi. Robi z niej ozdobny dodatek do siebie” – stwierdza, i bierze sprawy w swoje ręce. Otwiera własny butik i tworzy modele wprost stworzone dla stroju chłopczycy, z nieodłączną białą jedwabną bluzką i męskim krawatem. Wygodne ubiory o prostych kształtach, krojone przez Chanel z dżerseju doskonale maskują niemodne krągłości. Chanel świetnie czuje się w męskich strojach i jest najlepszą ambasadorką swojego stylu. Wszystko, co wymyśla ma swój powód – począwszy od tkanin, poprzez krój, skończywszy na guzikach i biżuterii.
Pomimo swojej powszechności, styl flapper nie mógł przetrwać wielkiej depresji ekonomicznej wywołanej krachem na giełdzie Wall Street. W latach 30-stych zamieniono hedonizm na konserwatyzm i nie było już miejsca dla liberalnego flappera.
Źródło informacji:
Boucher F., Historia kobiet: dzieje ubiorów od czasów prehistorycznych do końca XX wieku, Warszawa 2006
